"Mijn wedervraag is welke motieven we als redelijke ijkpunten mogen beschouwen. Moeten we het motief van de oorlogsindustrie (wiens stem, voor zover ik weet, nooit bij monde van zichzelf verwoord wordt) op dezelfde manier wegen als het motief van een NGO als Artsen Zonder Grenzen of Novib, als het aankomt op mensenlevens?"
Het is denk ik belangrijk dat allereerst een motief begrepen wordt. Dit begrip krijg je door je perspectief te veranderen naar dat van diegene met dat motief. Daarna kun je het een weging geven. Het is belangrijk dat iedereen dat doet, maar wel individueel. Ik denk dat het te simpel is, en daardoor ineffectief of zelfs destructief, als onvoldoende motieven en perspectieven bekeken, begrepen en gewogen worden.
Ik wil best geloven dat de oorlogsindustrie een serieuze invloed heeft in Amerika, maar zoals je zelf zegt, de argumenten en motieven worden nooit bij monde van de oorlogsindustrie verwoord. Dat maakt in mijn ogen ook niets uit, je toetst iemand namelijk aan de motieven die iemand zegt te hebben. Als Obama zegt dat hij Assad wil bombarderen omdat hij hard bewijs heeft dat Assad chemische wapens in heeft gezet, dan toets je hem aan het hebben van dat harde bewijs. Door zelf het bewijs te bekijken. Geloven of vertrouwen is nooit hard bewijs en simpelweg constateren dat een misdrijf heeft plaats gevonden is ook niet gelijk aan het hebben van bewijs wie de dader is. Mijn inziens kun je bij de overweging om een regime te bombarderen als publiek geen genoegen nemen met het idee dat hard bewijs ontbreekt omdat het gevoelige informatie bevat. Dan is het bewijs in mijn ogen simpelweg niet goed genoeg. Vergelijkbaar met een moordzaak waarin hard bewijs ontbreekt, maar iedereen denkt te weten wie de dader is. Ik denk dat belangrijk is, gelijk aan de gedachte van de rechtstaat, alleen over te gaan tot vergelding als het bewijs concreet en onomstotelijk is. Met andere woorden ik denk dat we beter het risico kunnen nemen dat we iemand niet straffen die het misschien wel gedaan heeft, dan dat we overgaan tot vergelding met een klein risico dat na declassificatie van informatie toch weer blijkt dat we er naast zaten. Het toch al niet harde bewijs wordt niet beter door het feit dat Obama met vergelding heeft gedreigd als een bepaalde lijn is overschreden. Het lijkt heel sterk dat die lijn nu is overschreden, en dat bewijs zou nog heel goed kunnen komen. Maar nogmaals, dat staat los van enig bewijs over wie de dader is. Laten we hopen dat dat ook duidelijk wordt.
Anyway, motief van Obama is dus Assad aanvallen omdat hij zegt hard bewijs te hebben dat Assad chemische wapens heeft gebruikt tegen zijn eigen bevolking. Perspectief omvat o.a. dat hij iets moet doen omdat hij vorig jaar het gebruik van chemische wapens als grens heeft gesteld. Weging staat of valt met het aantonen van dat bewijs aan de rest van de wereld.
"Mijn wedervraag is welke motieven we als redelijke ijkpunten mogen beschouwen. Moeten we het motief van de oorlogsindustrie (wiens stem, voor zover ik weet, nooit bij monde van zichzelf verwoord wordt) op dezelfde manier wegen als het motief van een NGO als Artsen Zonder Grenzen of Novib, als het aankomt op mensenlevens?"
Het is denk ik belangrijk dat allereerst een motief begrepen wordt. Dit begrip krijg je door je perspectief te veranderen naar dat van diegene met dat motief. Daarna kun je het een weging geven. Het is belangrijk dat iedereen dat doet, maar wel individueel. Ik denk dat het te simpel is, en daardoor ineffectief of zelfs destructief, als onvoldoende motieven en perspectieven bekeken, begrepen en gewogen worden.
Ik wil best geloven dat de oorlogsindustrie een serieuze invloed heeft in Amerika, maar zoals je zelf zegt, de argumenten en motieven worden nooit bij monde van de oorlogsindustrie verwoord. Dat maakt in mijn ogen ook niets uit, je toetst iemand namelijk aan de motieven die iemand zegt te hebben. Als Obama zegt dat hij Assad wil bombarderen omdat hij hard bewijs heeft dat Assad chemische wapens in heeft gezet, dan toets je hem aan het hebben van dat harde bewijs. Door zelf het bewijs te bekijken. Geloven of vertrouwen is nooit hard bewijs en simpelweg constateren dat een misdrijf heeft plaats gevonden is ook niet gelijk aan het hebben van bewijs wie de dader is. Mijn inziens kun je bij de overweging om een regime te bombarderen als publiek geen genoegen nemen met het idee dat hard bewijs ontbreekt omdat het gevoelige informatie bevat. Dan is het bewijs in mijn ogen simpelweg niet goed genoeg. Vergelijkbaar met een moordzaak waarin hard bewijs ontbreekt, maar iedereen denkt te weten wie de dader is. Ik denk dat belangrijk is, gelijk aan de gedachte van de rechtstaat, alleen over te gaan tot vergelding als het bewijs concreet en onomstotelijk is. Met andere woorden ik denk dat we beter het risico kunnen nemen dat we iemand niet straffen die het misschien wel gedaan heeft, dan dat we overgaan tot vergelding met een klein risico dat na declassificatie van informatie toch weer blijkt dat we er naast zaten. Het toch al niet harde bewijs wordt niet beter door het feit dat Obama met vergelding heeft gedreigd als een bepaalde lijn is overschreden. Het lijkt heel sterk dat die lijn nu is overschreden, en dat bewijs zou nog heel goed kunnen komen. Maar nogmaals, dat staat los van enig bewijs over wie de dader is. Laten we hopen dat dat ook duidelijk wordt.
Anyway, motief van Obama is dus Assad aanvallen omdat hij zegt hard bewijs te hebben dat Assad chemische wapens heeft gebruikt tegen zijn eigen bevolking. Perspectief omvat o.a. dat hij iets moet doen omdat hij vorig jaar het gebruik van chemische wapens als grens heeft gesteld. Weging staat of valt met het aantonen van dat bewijs aan de rest van de wereld.